بسيار اتفاق مىافتاد كه گويا مىشنيدم خطيبى بزرگ با سخنان حكيمانه خود ، زمامداران امور مردم را مخاطب ساخته و با صدائى رسا ، كارهائى شايسته و نيك را به آنها نشان مىدهد ، و به موارد آلوده شك و ترديد آشنا مىسازد ، و از لغزشگاه‌ها بر حذر مىدارد ، و به جزئيات سياست ، ارشاد مىكند ، و به راه‌هاى صحيح زندگى هدايت مىنمايد . تا آنجا كه آنان را به مقام عالى رياست نشانده ، و با ارائه طريق و حسن تدبير ، و رمز مملكت دارى ، به مقام عالى دنيوى بالا مىبرد . اين كتاب با عظمت « نهج البلاغه » همان است كه سيد شريف رضى ( رحمه اللّه ) از سخنان پيشواى بزرگ مسلمانان و مولاى ما امير المؤمنين على بن ابي طالب ( كرم اللّه وجهه ) از ميان بيانات پراكنده آن حضرت گرد آورده و با اين اسم « نهج البلاغه » موسوم گردانيده است . به حقيقت مىگويم من اسمى را كه به بهترين وجه دلالت بر مسمى و هدف اين كتاب گرانقدر كند ، از « نهج البلاغه » بهتر سراغ ندارم . من قادر نيستم اين كتاب پر ارج را بيشتر از آنچه از نامش بر مىآيد ، تعريف و توصيف كنم ، و در بيان مزاياى آن بالاتر از آنچه سيد رضى مؤلف اين كتاب در مقدمهء آن « 1 » آورده است ، چيزى بياورم . اگر قضاوت وجدان و حكم فطرت انسانى ملزم نمىساخت كه از شخص نيكوكار نسبت به كار نيكش قدردانى و سپاسگزارى شود ، هرگز احتياجى به تمهيد اين مقدمه ، و آوردن اين بينه نداشتم . زيرا آنچه « نهج البلاغه » در بردارد از فنون فصاحت و قوانين بلاغت كه مخصوص به آنست ، بهترين معرف است . مخصوصا كه « نهج البلاغه » از آوردن هيچ موضوعى از مقاصد سخن فروگذار نكرده ،

--> ( 1 ) - مقدمه سيد رضى را در آخر كتاب بخوانيد .